مبنای مشروعیت در حکومت اسلامی از منظر نهج البلاغه

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 گروه معارف اسلامی دانشکده ادبیات و زبان های خارجی دانشگاه کاشان،کاشان،ایران

2 دانشجوی دکتری علوم و معارف نهج البلاغه دانشکده ادبیات و زبان های خارجی دانشگاه کاشان،کاشان،ایران

چکیده

امیرالمؤمنین علی (ع)، خود و اهل بیت رسول اکرم (ص) را أحق بر مردم نسبت به امر خلافت و ولایت، میداند
و در موارد بسیاری در کتاب شریف نهجالبلاغه از غصب حق خویش گلایه کردهاند. شِکوه و اعتراض حضرت علی
(ع) را میتوان با سه شاخص مهمِ «فلسفه سیاسی»، «جامعه شناسی سیاسی» و «شایسته سالاری» شناخت. این
شاخصهها در طول یکدیگر قرار دارند به این معنی که لازمهی ثبات حکومت، مشروعیت الهی رهبر است. ولی در
تحقق عملی حاکمیت، حضور و انتخاب مردم نیز لازم است. با توجه به اهمیت موضوع انتخاب رهبر و دیدگاههای
مختلفی که در این باب در فرق اسلامی مطرح شدهاست، پژوهشی در این زمینه صورت گرفتهاست. یافتههای این
مقاله که براساس روش توصیفی-تحلیلی و منابع کتابخانهای بدست آمده نشاندهنده آن است که ولایت رهبران
اسلامی، در حقیقت نص الهی شناخته میشود؛ به عبارت دیگر ولایت در اصل از آنِ خداوند است و او ولایت را به
نصب خاص خود، که پیامبر اکرم (ص) و امامان معصوم(ع) هستند، واگذار کردهاست و در زمان غیبت حضرت ولی
عصر (عج) به نصب عامِ ایشان، که فقیه جامع الشرایط باشد، واگذار شدهاست. مشروعیت و دموکراسی در فلسفه
سیاسی غرب و اسلام، هم از نظر ماهیت و هم از نظر نگرش متفاوت است: در اسلام مشروعیت از ناحیه خداوند و
مقبولیت جنبه مردمی دارد و دموکراسى، به مثابه روش است اما در فلسفه سیاسی غرب، مشروعیت همان مقبولیت
است و دموکراسى ارزش محسوب میشود



عنوان مقاله [English]

The basis of legitimacy in the Islamic state from the point of view of the Nahj al-Balagh

نویسندگان [English]

  • Muhammad Akhavan 1
  • LEILA ZAREI 2
1 Assistant Professor and Faculty Member of Islamic Studies Department, Faculty of Foreign Languages and Literature, Kashan University of Iran Leila Zarei
2 Ph.D. Student of Science and Education Nahjolbalaghe, Faculty of Foreign Languages and Literature, Kashan University
چکیده [English]

Amir al-Mu'minin Ali (PBUH), himself and Ahlul-Bayt Rasul Akram (PBUH), refer to
the people about the caliphate and the province, and, in many cases, in the honorable
book of Nahj-ol-Balaghah, have been accused of usurping their rights. The glories and
protestations of Ali (as) can be identified with three important indicators of "political
philosophy", "political sociology" and "meritocracy." These attributes are along each
other, meaning that the stability of the state is the divine legitimacy of the leader.
However, in the realization of the rule of law, the presence and selection of people is
also necessary. Considering the importance of the choice of the leader and the different
views expressed in this regard in the Islamic discourse, a research has been done in this
regard. The findings of this paper, which are based on the descriptive-analytical method
and the library sources, indicate that the province of Islamic leaders is in fact a divine
religion; in other words, the Provincial is originally from that God, and he is the
province for his own installation, Who is the Prophet of Islam (PBUH) and the infallible
Imams (AS), and has been given over to the general assembly of the Prophet (s) during
the time of the absence of the Prophet (s) to become a comprehensive jurisprudent.
Legitimacy and democracy in Western political philosophy and Islam are both different
in nature and in terms of attitudes: in Islam, legitimacy is from God and popularity is
popular, and democracy is a method, but in Western political philosophy, the legitimacy
of the same is acceptable. And democracy is worthy